وای که چقدرسرانگشت خسته بربخار اين پنجره هاکشيدم و
 تو نيامدی...
نيامدی تا ببينی که بی توچه تنهايم
نيامدي که شايد وجدانت راحت بماند
تايادت نيايدکه چه قولها دادی وچه قسم هاخورده بودی
نيامدی تا نشنوی تمام وجودم فرياد ميزند
بی معرفت ترين دوست دنيا هستی
تا يادت نيايد که روزگاری من تمام دنيات بودم
اما تمام اينها باعث نخواهد شد تا تقدير فراموش کند بی مهری ات را
من شايد بتوانم بازهم سکوت کنم
اما مطمئنم روزگاروبازيهايش نه